Posted on Leave a comment

Kostumi i plazhit që vesha dje, është nga ata të gardërobës kapsulë

Nuk është çudi ose eveniment të kombinosh mbathjet e njërit kostum me sytjenat e kostumit tjetër. Sidomos kur ke nuanca thuajse të njëjta. Pikërisht ky lloj trendi është trumpetuar 3 sezonet e fundit.

Por të veshësh këmishë në plazh në vend të kimonosë? Shumë do thoshin “jo”. Disa sepse mendojnë që është zgjedhje shumë e zakonshme, të tjerë duan të jenë më të mbuluar sa i takon këmbëve. Unë dua prakticitetin. Dhe pak stil nga vitet ‘80-‘90.

E zeza kombinohet më së miri me jeshilen, trendin e momentit. Megjithatë kombinimet bardhezi nuk dalin kurrë nga moda, sipas Chanel. Këto sytjenat janë një nga blerjet e reja, por kurrë nuk i kam veshur me mbathjet e veta. Ndërsa këto mbathjet e zeza i kam qepur me një kanotjere të shkurtër me zinxhir metalik.

Mund ta vesh prapë edhe vitin që vjen, edhe atë që vjen pas tij etj. Është pjesë e gardërobës time kapsulë.

Posted on Leave a comment

Truke të provuara e të vërtetuara për t’u veshur me stil kur je petite

*Fillimisht dua të them se sido që të jesh (petite ose jo), duhet të kuptosh që nuk ka asgjë që nuk shkon me ty. Je e bukur në çdo formë e përmasë trupi. Ky artikull është thjesht për të sugjeruar disa gjëra praktike jo për të përmirësuar figurën, por për të vënë në pah bukurinë tënde.

Një nga pyetjet që lexoj e shoh më shpesh nëpër rrjete sociale, është “a mund të vesh fustane të gjata edhe pse jam petite?”.

Mund të veshësh ç’të duash për sa kohë që ruan balancat. Këmbët të duken pak më të gjata se trupi dhe çdo pjesë të jetë në harmoni. Pra beli të theksohet, supet dhe qafa. (Qafa dhe dekolteja luajnë rolin kryesor në zgjatjen e siluetës).

Kam njohur dhe parë vajza, që nuk kanë

gjatësi modelesh, por janë kaq të rregullta

dhe çdo gjë duket se i rri mirë.

Nuancat pastel janë mikesha jote më e mirë. Sidomos nëse je komode me pantallona të shkurtra.

Vish xhaketa “kuti” dhe zbulo kaviljet. Do dukesh shumë me stil.

Asimetria të shkon shumë, sandalet vishi nude ose të tejdukshme.

Pantallonat organze (me tejdukshmëri të lartë) vishi me xhaketa të gjata, në të njëjtën nuancë.

Këpucët ose gjysëm çizmet e bardha janë edhe më të bukura (dhe funksionale) se sa ato të zezat.

Vishi pantallonat dhe sandalet në të njëtën ngjyrë.

Çorape dhe sandale? Po! Mjafton të jenë me platformë dhe do duken shumë shik.

Posted on Leave a comment

Për vajzat që e duan shopping-un aq sa unë, ja disa ide blerjesh për verën

Përveç nuancës mente, për ato festat e organizuara në verë, dua fustane të bardha. Jo nga ata të mërzitshmit, kuptohet. Me detaje të zeza ose me ndonje trëndafil spilë tek jaka.

Rruazat janë ndër aksesorët që më tundojnë gjithnjë t’i blej, sido dhe sado të jenë. Këtë sezon dua t’i vendos në plazh. (Me kostum banjo të zi).

Sandale plastike. Nuk janë të preferuarat e mia, por kombinohen kaq mirë me kostumet mëndafsh ose satin, të cilat jm e sigurt që i doni dhe ju.

Çanta kafe. E preferuara ime e çdo kohe. Kombinohet me të zeza, të bardha, rozë blush, mente etj. Thuajse me çdo nuancë të ngrohtë por dhe disa të ftohta.

Aksesorët e flokëve. I blejmë me dëshirë të madhe dhe nuk i vendosim kurrë (të paktën unë). Por kombinimi më i mirë është me xhaketa klasike dhe të strukturuara. Sidomos për ditën e premte.

Vathët. Aksesorët e preferuar të mbrëmjeve verore. Këto janë fiks për fustane rozë satin, të verdhë ose bardhezi.

Kapelet e 2021-shit janë ndryshe nga ato që kemi pasur vjet. Ndoshta vjet s’kemi blerë të reja. Provo këtë dizajn këtë sezon.

Buzëkuq magenta. Si ai i koleksionit të Louboutin. Dhe fustan në të njëjtën ngjyrë.

Posted on Leave a comment

9 gjërat që janë të rrezikshme po t’i blesh në thrift stores

Thrift shops ose stores, janë pikërisht dyqanet e dorës së dytë. Nuk është sekret dhe as turp të thuash që blen atje. Madje, ka vajza të famshme në Instagram që mburren me këtë fakt. Po çfarë nuk ia vlen të blesh tek “gabi”?

Të brendshmet

Ju lutem mos i blini aty. Arsyet për këtë i dini më së miri.

Këmishat e bardha

Këtu duhet të bëj një sqarim. Blijini vetëm nëse janë të paveshura ose ende me etiketë. Nëse janë të përdorura, do t’ju zgjasin shumë pak. Tentojnë të zverdhen sidomos tek zona e jakës dhe sqetullave.

Pellushët artificialë

Ose “faux fur”, kur lahen pellushi mblidhey tufa-tufa dhe e humbet tërësisht bukurinë.

Çantat lëkure të zeza

Besoj këtë detaj e dini ose e keni të provuar nga eksperienca. E zeza pas përdorimit të vazhdueshëm i tregon të gjitha, madje edhe moshën. Mund të shquash çdo gërvishtje, çdo shenjë dhe papastërti. Nuk duket sharmante aspak.

Rrobat e banjos

Kjo për të njëjtën arsye si dhe të brendshmet. E di që duken si gjëja më e thjeshtë në botë të lash të brendshmet, por nuk është. Sipas studimeve shumë viruse qëndrojnë tek rrobat e brendshme për një kohë relativisht të gjatë. Ndaj është mirë që pas 6 muajve të ndryshosh të gjitha të brendshmet.

Rripat plastik

Seç ka një gjë plastika që e humbet bukurinë pas një kohe të caktuar. Fillojnë duken shumë të vjetëruara qoftë edhe nëse kanë ndejur në dollap.

Make-up

Mos tentoni të blini make-up ose produkte fytyre ose flokësh tek dyqanet e dorës së dytë. 6 muaj pas hapjes së tyre, produket e make-upit e humbasin efektin dhe mund të bëhen të dëmshëm për lëkurën. Sidomos pasi dikush tjetër i ka përdorur.

Disa lloje këpucësh

Nëse janë dukshëm të veshura më shumë se sa duhet, kanë shenja, njolla etj. Mos i blini. Nuk duken bukur dhe nuk janë as higjenike.

Posted on Leave a comment

Dua t’ju tregoj një sekret rreth skincare para udhëtimit me avion

Mund të them se sëfundmi jam kthyer në një fanse e fluturimeve me avionë. Nuk kam qenë më përpara. Kushdo që më njeh është familjarizuar me ankesat e mia para udhëtimeve. Ajri i thatë më krijonte çrregullim në pH e lëkurës dhe yndyrën. Shpesh herë më është dashur që gjatë udhëtimit, të vendos maska tek sytë ose sheet mask për gjithë fytyrën. (Tek ai tualeti 50cm me 40 cm i avionit).

Unë normalisht kam lëkurë mikse dhe shumë të ndjeshme. Fatkeqsisht skuqet shumë shpejt, qoftë dhe pas prekjes së lehtë. Dy herët e fundit, para nisjes për në aeroport, kam ndryshuar paksa rutinën. Në vend që ta laja me ujë në mëngjes para udhëtimit, e pastrova me qumështin (me pambuk) dhe tonikun. Më pas përdora maskën koreane me përbërës nga kërmilli (mos me pyesni çfarë haha).

(Liku për ta blerë)

Përbërësit e maskës Mugwort

E lë maskën për rreth 20 minuta dhe e pastroj me një peshqir të lagur. Duke qenë se nuk ka aromë të shtuar, do mbajë aromë intensive algash. Por kjo është gjë e mirë besoj (😅). Serumin e vë direkt pas maskës, një hidratues të plotë dhe kremin me SPF.

Këtë pamje ka maska

Një detaj që kam mësuar këto vitet e fundit, është se nëse do mbrojtje të mirë nga dielli, SPF duhet të jete veçmas kremit hidratues. Shumë përdorin kremëra që i kanë të dyja, por duket sikur nuk bëjnë as hidratimin dhe as mbrojtjen.

Video e bërë në Avion, pas një udhëtimi prej 4 orësh.

I gjithë sekreti për lëkurën e pastër, pa akne, pa vija të lehta është tek produktet Koreane. Më besoni, ata duhet të jenë 20 vite para sa i përket kujdesit të lëkurës. A i keni parë lëkurat e tyre? Duken të gjithë sikur janë 16-17 vjeçarë!

E kush do ta mendonte që sekreti i lëkurës së hidrauar do vinte pikërisht nga kërmilli!

Posted on Leave a comment

Vajza që pashë në aeroport kishte atletet më të çuditshme

Adidas dhe Yeezy kanë promovuar këtë vit linjën e atleteve unisex (për vajza dhe djem), që kushtojnë mbi $400. Duken si atlete frymëzuar nga filmi i Will Smith, “I, robot”.

Isha në rradhë të prisja biletën e avionit, kur përpara meje shoh një vajzë brune, me kapele dhe kostum sportiv. Çantë backpack dhe atletet gri Adidas & Yeezy 430 dollarëshe.

E përfytyrova veten sikur po prisja anijen time kozmike. Si nëpër filma Hollywood-i, me veshje të çuditshme gri dhe të bardha. Si astronaut!

A do t’i blinit?

Posted on Leave a comment

Si do të dukesha po t’më stilonte vetë Gabrielle Chanel

“I bleva të gjitha veshjet që kishte vitrina e atij dyqanit të bukur, dekoruar me lule për pranverë. Njëra më e bukur se tjetra. Po mirë, tani a jam veshur sipas modës?”

Ma tha dikush këtë. Në vetën e tretë dhe jo të parën, por e përshtata pak. Mu duk sikur dëgjova mendimet e mia me zë të lartë. Jam e sigurt që ju ka ndodhur dhe ju. Edhe pasi keni shkuar në punë një ditë më vonë, jeni mburrur me veshjen. E di. E di. Ajo shitësja dje, ishte plot vetbesim dhe këmbëngulëse. Më fitoi që tek fjalia e dytë kur tha se të njëjtën veshje e ka veshur dhe Kylie Jenner, ose një nga motrat e bukura pasanike.

E pash veten në pasqyrë dhe mu duk bukur shumë.

Po a jam veshur vërtetë sipas modës? A do di ta kuptoj nëse jam veshur me stil? Shitësja e butikut të bllokut dukej me shije.

Gabrielle Chanel një herë tha se eleganca nuk del kurrë nga moda. Po a dukem elegante?

E mendova veten në atelienë e Coco Chanel, rrethuar me luks. Që sa hyn ndjehet një aromë parfumi i kushtueshëm. Copa tweed, mëndafsh Persian majtas, plot me ujëra e ngjyra të bukura. Mbizotëron bardhezi-ja. Mbizotëron sharmi parizjen, edhe ai vintage. Duket sikur Michelangelo i ka skalitur vetë me dorën e vet edhe shandanët. Edhe lulet janë të fresketa, tulipanë dhe manjola.


Dekorimet janë të ngarkuara, por veshjet jo. Të thjeshta, tek-tuk perla. Kopsat bien në sy gjithandej. Edhe manshetat. Edhe këpucët. Duken si të qepura në parajsë! Çdo gjë është në vendin e duhur. Supi, detaji kryesor i xhaketave përshtatet si dorezë me përmasën tënde. Timen, në këtë rast.

Chanel do të më vishte me të kafta në mëngjes. Pse? Po se kam flokë e sy në ngjyrë të kaftë mjalti. Edhe do më sugjeronte, që këmisha dhe astari i xhaketës duhet të jenë në të njëjtën copë dhe dizajn. Edhe ngjyrë. E di që do më sugjeronte fund të shkurtër dhe këpucë me lëkurë aligatori. Çanta patjetër do ishte double flap, por e zezë. “Kafja dhe e zeza janë martesë e bërë në Parajsë, zonjushë.”- do thoshte me vendosmëri.

Perla një varg, masa më e vogël e mundshme. Sa për detaj minimalist.
Edhe pak nga parfumi i saj i preferuar, Coco nr. 5. Dukem sikur do shkoj të pi kafe në Ritz. Ose Hilton. Ndjehem “million dollar baby”. Dhe dukem ashtu. Tamam sikur të më kishte stiluar vetë Gabrielle Chanel në Paris!

Posted on Leave a comment

The unexpected journey of Sue

Sometimes, amid the greatest joys, in this life, lay some of the most difficult trials, heartaches, fears and uncertainties. The year, 1998, was one of those years for me. I was married, one year before, in 1997, having waited many years for this joyous event. Consequently, my husband, Blair, and I were full of hope and excitement as we anticipated our married life together. 

In our early years, we had many adjustments to make, as all newlywed couples do, and we were happy to make them. As we both were aware of how God uniquely put us together, we were humbled by the fact God had made a way for us to know Him, as our God and Savior, as well as to join in marriage – two of our greatest joys in life.

Sue & Blair Alvidrez

Nearly one and a half years into our marriage, I became pregnant. We were jubilant at how God had blessed us, not only with each other, but now, with a new life. The day of discovery was Blair’s first Father’s Day. Even if our baby was in my womb developing, it was now a reality we were anxiously awaiting. In many ways, I was living a dream I had long dreamt of. 

As many of you are aware, pregnancy does strange things to your body. Therefore, when a lump appeared in my right breast, six months into my pregnancy, the doctor didn’t seem unusually concerned, although she said we needed to do some 

testing as “cancer cells love pregnancy cells.” Conclusive tests had to be made to discern what was actually happening, and how to proceed. Our journey into the unknown began then, yet we were confident in the knowledge that we knew the One who knew what our path was and where it would lead. Additionally, we knew, from the many years before our marriage, how faithful God was to us. We were dependent upon Him now, as ever we would have been previously, in other circumstances, having traveled through many difficult trials already.

Sue, Blair & Kathryn

This news of even a slight possibility of cancer stunned us. We knew the implications of cancer and there wasn’t any way to get around it. Cancer spreads. Cancer kills the body – it takes life slowly or quickly. We were aware that our new life together could very easily be, if God willed, short lived. We were filled with grief, but quiet confidence in our Lord. We knew, down deep, that His way is best and He would help us walk this walk of faith, wherever it lead. Nevertheless, our thoughts were reeling; our emotions heightened by this unexpected event. The questions, “Why?” and “What?” hung over us. “Why were we chosen to go through this?” and “What did it all mean for us?” 

The first trip to the clinic, for an ultrasound, produced concern, therefore, a meeting with a surgeon commenced with an aspiration, where a needle is inserted into the lump to draw out any fluid that might be present, to determine if there is a solid mass. Many times this is all that is needed, however, not in our case. The procedure identified the need for a biopsy by removing a portion of the lump, in order to test it. One of the comforts of being pregnant during this procedure was the 

last thing I heard, as the anesthetic took affect – my baby’s heartbeat: steady, clear and loud. 

Consequently, the days of waiting for the test results tried my patience. Admittedly, I was nervous when the telephone rang that autumn evening in October. Blair was out, so I had to “hold myself up”, so to speak, when I heard the surgeon’s voice on the other end of the phone as he told me the results were positive for cancer and he needed to see me the following evening to talk about what to do next. 

At a time like this, fear is an almost unstoppable foe. It is relentless and obtrusive – it is ever-present, with an insatiable desire to consume, overcome, paralyze and thwart any sign of faith, hope, or love. While the war rages within the body, so it rages within the mind and soul. 

There we stood, when Blair heard the news, struggling with this enemy of the soul – of faith, this destroyer that sends the mind soaring, with all the awful possibilities. Fear – bold – raging and roaring does not give rest, nor comfort. We were well counseled not to let fear consume us. One prominent distinction about cancer is its fear-filled grip; desiring to overtake the soul and extinguish any flame of light, crippling the ability to function in the life giving grace of God. This, I believe is where the main battle rages – over fear, as there are so many uncertainties. We can feel so helpless. 

As we met with the surgeon, that Friday night, we found he was urgent in his conclusion – surgery was necessary, as quickly as possible. The cancer was growing fast. There was no time to wait. His recommendation was to do a mastectomy 

(the complete removal of the right breast) the following Monday, only three days away. We opted for Wednesday, instead. Things were moving very fast; moreover, we now needed to find an Oncologist in order to figure out what options we had regarding the use of chemotherapy.  

The surgery went well and after one month of recovery time, chemotherapy began. Tests revealed that I had the kind of cancer no one would want. It was “poorly differentiated” and growing extremely fast. Amazingly, some chemicals are safe to take while pregnant, so this was the path we took. My goal was to do everything possible to stay alive for Blair and our baby. I just finished my third round of chemotherapy, when, on my weakest day, physically, my water broke and our Kathryn was on her way into the world. The labor and delivery went normally – no drugs were taken, and Kathryn was healthy, alert and curious. Ironically, she had hair – I did not. 

Fifteen years have passed since that trial of faith. Thankfully, I am cancer-free and Kathryn is extremely healthy. My husband, Blair, Kathryn and I now live in Tirana, Albania, working to train and teach biblical counseling within the context of the local church. I am again, living a dream. 

In our time of suffering and weakness, God sent many to strengthen us in prayer, and help with many practical needs. What we couldn’t do for ourselves, others did. Often, their faith carried us through, when ours was waning. 

I was able to work nearly to the end of my pregnancy by coordinating, teaching and training an in-hospital community water exercise program. Working helped me to get out of the house to give to others and take my mind off of myself, and my situation. 

Because of the ability to keep working, I was able to talk freely of my faith, in God, and how He was helping me through all of the various stages of treatment. There were many tears shed and battles to believe, yet one scripture verse hung steadily before me – “Take no thought for your life”, Matthew 6:25. I believed my life was completely in God’s hands and I determined to let Him decide how He thought best it should glorify Him. 

Sometimes we are called to suffer through things we wouldn’t ordinarily want to, if we were given the choice. Would you, or anyone you know, want to actually choose suffering? Only Jesus comes to mind. He was obedient to death, the death on a cross, to bring glory to His Father and redemption unto eternal life for us. I have found, through the deep suffering God allowed in my life, a fellowship of His sufferings that cannot come about by any other means – suffering unites us with Him, in a very profound way. 

When we suffer, we know we are heard by God, and looked upon with sympathy and compassion. God won’t let us be crushed under the weight of sorrow and agony. Moreover, although Jesus was a Son, “he learned obedience through what he suffered” – Hebrews 5:8. We, too, can determine to do the same; using our suffering for the greatest good possible – making every effort to lovingly, completely, obey our Father’s commands and teachings, in order to bring great glory to Him. 

No one knows how to best help us, as our Father in Heaven does. In His great goodness and mercy, He chosespaths of suffering that we might know Him more fully. It was here, in this valley, He wanted to make Himself known in bright shining clarity. People could recognize that God was helping us radiantly shine for Him, as we looked to Him for help, Psalm 34:5. My testimony comes from Psalm 34: 1-10. God helped these words to be true of me – of us. To Him give praise!

Posted on 2 Comments

Let me tell you about Shawn Richendollar, a photographer like no other


When I first met Shawn Richendollar, I thought he looked like the men of Hollywood in the 1950’s. I can still remember the details of his floral bowtie and the panama hat he was wearing the first day. When you meet artists and talented people, somehow they make you dream of a beautiful and peaceful world. You get their vibe the first moment they bump into your life. A vibe you want to last as long as possible. It’s an amazing gift. 

Shawn was not an actor or movie star though it was hard to believe. He was able to transform my simple pose into an entire scene. Many photograph the image of a beautiful person without capturing the soul.
Shawn did both.

Our session was scheduled at 10 AM about 30 minutes from home. That means that in Albania I would have left home between 10 and 10:30 but I was in America so my ride left at 9:30 whether I felt ready or not. I am still getting used to American punctuality but we made it on time.

His studio, was on the ground floor of his Ohio villa. As we entered his farmhouse styled home I was immediately impressed by the coziness of the beautiful wood furniture, rocking chairs, antiques and pictures.

I can’t say that my portable wardrobe with which I traveled to Ohio was worthy of being photographed. Most of the outfits were part of my capsule wardrobe, which I had worn dozens of times. A couple of days before the photo shooting I decided to go shopping. Shops here in the USA are not the the same as the one’s in Europe. I love blazers, shirts and sometimes cute dresses. And it was hard to find in just couple of days, a made-to-measure double breasted blazer. Or a good quality white shirt. Or a pair of jeans that will fit perfectly. So, I had to be creative with the clothes I had.

We managed to take two and a half hours of photos with 4 outfits from my capsule wardrobe. I don’t know if we did a great job but at least we had some fun! You may be surprised to you see a t-shirt turned into a vest, a men’s shirt on a jacket and suede boots on pants. If you are curious about the results I was thrilled with the photos! And let me tell you this, the photos were even more beautiful than I could imagine. It was the whole aesthetics I fell in love with and I am sure you will too.

Thank You Shawn, for making me feel like a movie star for just a couple of hours, at your beautiful villa in Ohio. You have inspired me more than you can imagine. 

You can find Shawn here 👉🏼 “Shawn Richendollar

Posted on 2 Comments

Me triko leshi është dhe moda

Deri para viteve ‘90, trikot e leshta punoheshin nga gjyshet me ato shtizat karakteristike rozë. Kush kishte gjyshet më të talentuara për punime dore, kishte nga ato trikot me motive gërshetash, gjethesh, pom-pom dhe disa ngjyrshe. Nuk mbaheshin për veshje sqimatare, ama të mbanin ngrohtë në dimër.

Sot ama kanë ndryshuar shumë kohët. Vetëm tani që po shkruaja artikullin, më erdhën në mend 8 lloje të ndryshme trikosh të cilat do dukeshin shumë chic. Sepse me trendin e ri, mund të krijosh plot kombinime me to, madje nuk kanë as kufizim. I vesh me xhinse, pantallona kostumi, funde laps, funde me pala, funde chiffon të holla etj.

Madje dhe këpucët që kombinohen me to, janë kaq të bukura!


Kombinimi më interesant i trikove është pikërisht ky me getat me printe. Qofshin të bardha, të zeza, për ato më guximtaret edhe të kuqe. Përveçse duken plot sharm, janë dhe të ngrohta. Për paradite nuk ke nevojë të veshësh as xhaketë ose pallto sipër.

Me këmisha poshtë duken akoma më interesante, madje i vishni edhe në zyrë. Ndaj mos ngurroni, hapni dollapët dhe kontrolloni për trikot e gjysheve. Nëse i keni dhuruara apo hedhur, keni plot tek Mango, Zara apo H&M. Të preferuarat e mija i gjeni tek Marks and Spencer. Epo, shopping të mbarë!