Posted on Leave a comment

The unexpected journey of Sue

Sometimes, amid the greatest joys, in this life, lay some of the most difficult trials, heartaches, fears and uncertainties. The year, 1998, was one of those years for me. I was married, one year before, in 1997, having waited many years for this joyous event. Consequently, my husband, Blair, and I were full of hope and excitement as we anticipated our married life together. 

In our early years, we had many adjustments to make, as all newlywed couples do, and we were happy to make them. As we both were aware of how God uniquely put us together, we were humbled by the fact God had made a way for us to know Him, as our God and Savior, as well as to join in marriage – two of our greatest joys in life.

Sue & Blair Alvidrez

Nearly one and a half years into our marriage, I became pregnant. We were jubilant at how God had blessed us, not only with each other, but now, with a new life. The day of discovery was Blair’s first Father’s Day. Even if our baby was in my womb developing, it was now a reality we were anxiously awaiting. In many ways, I was living a dream I had long dreamt of. 

As many of you are aware, pregnancy does strange things to your body. Therefore, when a lump appeared in my right breast, six months into my pregnancy, the doctor didn’t seem unusually concerned, although she said we needed to do some 

testing as “cancer cells love pregnancy cells.” Conclusive tests had to be made to discern what was actually happening, and how to proceed. Our journey into the unknown began then, yet we were confident in the knowledge that we knew the One who knew what our path was and where it would lead. Additionally, we knew, from the many years before our marriage, how faithful God was to us. We were dependent upon Him now, as ever we would have been previously, in other circumstances, having traveled through many difficult trials already.

Sue, Blair & Kathryn

This news of even a slight possibility of cancer stunned us. We knew the implications of cancer and there wasn’t any way to get around it. Cancer spreads. Cancer kills the body – it takes life slowly or quickly. We were aware that our new life together could very easily be, if God willed, short lived. We were filled with grief, but quiet confidence in our Lord. We knew, down deep, that His way is best and He would help us walk this walk of faith, wherever it lead. Nevertheless, our thoughts were reeling; our emotions heightened by this unexpected event. The questions, “Why?” and “What?” hung over us. “Why were we chosen to go through this?” and “What did it all mean for us?” 

The first trip to the clinic, for an ultrasound, produced concern, therefore, a meeting with a surgeon commenced with an aspiration, where a needle is inserted into the lump to draw out any fluid that might be present, to determine if there is a solid mass. Many times this is all that is needed, however, not in our case. The procedure identified the need for a biopsy by removing a portion of the lump, in order to test it. One of the comforts of being pregnant during this procedure was the 

last thing I heard, as the anesthetic took affect – my baby’s heartbeat: steady, clear and loud. 

Consequently, the days of waiting for the test results tried my patience. Admittedly, I was nervous when the telephone rang that autumn evening in October. Blair was out, so I had to “hold myself up”, so to speak, when I heard the surgeon’s voice on the other end of the phone as he told me the results were positive for cancer and he needed to see me the following evening to talk about what to do next. 

At a time like this, fear is an almost unstoppable foe. It is relentless and obtrusive – it is ever-present, with an insatiable desire to consume, overcome, paralyze and thwart any sign of faith, hope, or love. While the war rages within the body, so it rages within the mind and soul. 

There we stood, when Blair heard the news, struggling with this enemy of the soul – of faith, this destroyer that sends the mind soaring, with all the awful possibilities. Fear – bold – raging and roaring does not give rest, nor comfort. We were well counseled not to let fear consume us. One prominent distinction about cancer is its fear-filled grip; desiring to overtake the soul and extinguish any flame of light, crippling the ability to function in the life giving grace of God. This, I believe is where the main battle rages – over fear, as there are so many uncertainties. We can feel so helpless. 

As we met with the surgeon, that Friday night, we found he was urgent in his conclusion – surgery was necessary, as quickly as possible. The cancer was growing fast. There was no time to wait. His recommendation was to do a mastectomy 

(the complete removal of the right breast) the following Monday, only three days away. We opted for Wednesday, instead. Things were moving very fast; moreover, we now needed to find an Oncologist in order to figure out what options we had regarding the use of chemotherapy.  

The surgery went well and after one month of recovery time, chemotherapy began. Tests revealed that I had the kind of cancer no one would want. It was “poorly differentiated” and growing extremely fast. Amazingly, some chemicals are safe to take while pregnant, so this was the path we took. My goal was to do everything possible to stay alive for Blair and our baby. I just finished my third round of chemotherapy, when, on my weakest day, physically, my water broke and our Kathryn was on her way into the world. The labor and delivery went normally – no drugs were taken, and Kathryn was healthy, alert and curious. Ironically, she had hair – I did not. 

Fifteen years have passed since that trial of faith. Thankfully, I am cancer-free and Kathryn is extremely healthy. My husband, Blair, Kathryn and I now live in Tirana, Albania, working to train and teach biblical counseling within the context of the local church. I am again, living a dream. 

In our time of suffering and weakness, God sent many to strengthen us in prayer, and help with many practical needs. What we couldn’t do for ourselves, others did. Often, their faith carried us through, when ours was waning. 

I was able to work nearly to the end of my pregnancy by coordinating, teaching and training an in-hospital community water exercise program. Working helped me to get out of the house to give to others and take my mind off of myself, and my situation. 

Because of the ability to keep working, I was able to talk freely of my faith, in God, and how He was helping me through all of the various stages of treatment. There were many tears shed and battles to believe, yet one scripture verse hung steadily before me – “Take no thought for your life”, Matthew 6:25. I believed my life was completely in God’s hands and I determined to let Him decide how He thought best it should glorify Him. 

Sometimes we are called to suffer through things we wouldn’t ordinarily want to, if we were given the choice. Would you, or anyone you know, want to actually choose suffering? Only Jesus comes to mind. He was obedient to death, the death on a cross, to bring glory to His Father and redemption unto eternal life for us. I have found, through the deep suffering God allowed in my life, a fellowship of His sufferings that cannot come about by any other means – suffering unites us with Him, in a very profound way. 

When we suffer, we know we are heard by God, and looked upon with sympathy and compassion. God won’t let us be crushed under the weight of sorrow and agony. Moreover, although Jesus was a Son, “he learned obedience through what he suffered” – Hebrews 5:8. We, too, can determine to do the same; using our suffering for the greatest good possible – making every effort to lovingly, completely, obey our Father’s commands and teachings, in order to bring great glory to Him. 

No one knows how to best help us, as our Father in Heaven does. In His great goodness and mercy, He chosespaths of suffering that we might know Him more fully. It was here, in this valley, He wanted to make Himself known in bright shining clarity. People could recognize that God was helping us radiantly shine for Him, as we looked to Him for help, Psalm 34:5. My testimony comes from Psalm 34: 1-10. God helped these words to be true of me – of us. To Him give praise!

Posted on Leave a comment

Let me tell you about Shawn Richendollar, a photographer like no other

When I first met Shawn Richendollar, I thought he looked like the men of Hollywood in the 1950’s. I can still remember the details of his floral bowtie and the panama hat he was wearing the first day. When you meet artists and talented people, somehow they make you dream of a beautiful and peaceful world. You get their vibe the first moment they bump into your life. A vibe you want to last as long as possible. It’s an amazing gift. 

Shawn was not an actor or movie star though it was hard to believe. He was able to transform my simple pose into an entire scene. Many photograph the image of a beautiful person without capturing the soul.
Shawn did both.

Our session was scheduled at 10 AM about 30 minutes from home. That means that in Albania I would have left home between 10 and 10:30 but I was in America so my ride left at 9:30 whether I felt ready or not. I am still getting used to American punctuality but we made it on time.

His studio, was on the ground floor of his Ohio villa. As we entered his farmhouse styled home I was immediately impressed by the coziness of the beautiful wood furniture, rocking chairs, antiques and pictures.

I can’t say that my portable wardrobe with which I traveled to Ohio was worthy of being photographed. Most of the outfits were part of my capsule wardrobe, which I had worn dozens of times. A couple of days before the photo shooting I decided to go shopping. Shops here in the USA are not the the same as the one’s in Europe. I love blazers, shirts and sometimes cute dresses. And it was hard to find in just couple of days, a made-to-measure double breasted blazer. Or a good quality white shirt. Or a pair of jeans that will fit perfectly. So, I had to be creative with the clothes I had.

We managed to take two and a half hours of photos with 4 outfits from my capsule wardrobe. I don’t know if we did a great job but at least we had some fun! You may be surprised to you see a t-shirt turned into a vest, a men’s shirt on a jacket and suede boots on pants. If you are curious about the results I was thrilled with the photos! And let me tell you this, the photos were even more beautiful than I could imagine. It was the whole aesthetics I fell in love with and I am sure you will too.

Thank You Shawn, for making me feel like a movie star for just a couple of hours, at your beautiful villa in Ohio. You have inspired me more than you can imagine. 

You can find Shawn here 👉🏼 “Shawn Richendollar

Posted on Leave a comment

Me triko leshi është dhe moda

Deri para viteve ‘90, trikot e leshta punoheshin nga gjyshet me ato shtizat karakteristike rozë. Kush kishte gjyshet më të talentuara për punime dore, kishte nga ato trikot me motive gërshetash, gjethesh, pom-pom dhe disa ngjyrshe. Nuk mbaheshin për veshje sqimatare, ama të mbanin ngrohtë në dimër.

Sot ama kanë ndryshuar shumë kohët. Vetëm tani që po shkruaja artikullin, më erdhën në mend 8 lloje të ndryshme trikosh të cilat do dukeshin shumë chic. Sepse me trendin e ri, mund të krijosh plot kombinime me to, madje nuk kanë as kufizim. I vesh me xhinse, pantallona kostumi, funde laps, funde me pala, funde chiffon të holla etj.

Madje dhe këpucët që kombinohen me to, janë kaq të bukura!

Kombinimi më interesant i trikove është pikërisht ky me getat me printe. Qofshin të bardha, të zeza, për ato më guximtaret edhe të kuqe. Përveçse duken plot sharm, janë dhe të ngrohta. Për paradite nuk ke nevojë të veshësh as xhaketë ose pallto sipër.

Me këmisha poshtë duken akoma më interesante, madje i vishni edhe në zyrë. Ndaj mos ngurroni, hapni dollapët dhe kontrolloni për trikot e gjysheve. Nëse i keni dhuruara apo hedhur, keni plot tek Mango, Zara apo H&M. Të preferuarat e mija i gjeni tek Marks and Spencer. Epo, shopping të mbarë!

Posted on Leave a comment

Je e dobët dhe prapë s’di ç’të veshësh? Ja pse s’duhet të shqetësohesh

Sa ishim të vogla na thoshin, “ha se do rritesh”, kur u rritëm na thanë, “mos ha kaq shumë se shëndoshesh“. Kur u dobësuam, “po ha pak se je kockë e lëkurë”. Po mirë, ç’të keqe ka të jesh e shëndetshme ose kockë e lëkurë? Kush i vendosi standartet e bukurisë?

Subscribe to our newsletter!

Sa herë bëhet fjalë për bukuri, i kthejmë sytë nga Fashion Week. Vajza shumë të dobëta, mbi 1,73 m, ecin mbi taka 12 cm në një rrugë të ngushtë, veshur me rrobat e dizenjuara enkas për trupin e tyre.
Duken aq bukur, sa bëjnë blerësit të çmenden pas veshjes së tyre. Kot nuk ka dalë dhe shprehja, “je e bukur si modele”.

Të gjesh veshje apo të qepësh veshje për masën XS (po ju flas nga eskperienca), është më e thjesht se sa të veshësh dikë me masë Large, XL apo XXL. Vetë industria e modës të jep një dorë në këtë pjesë sepse masat standarte janë bërë për vajzat e pasarelave.

Por ja që me modën e re, alla Kim Kardashian, duan të gjitha forma të theksuara. Po a i shkon çdokujt të veshë ato pantallonat xhins me bel të lartë që theksojnë belin dhe fundshpinën? Që nën atë veshjen e ngushtë fshihet një vajzë e kolme që dikur ka qenë masë XS?
Nga ai trupi elegant që mund të vishte çfardo, tani mban spanx dhe vesh astar poshtë fundeve që të mbulosh celulitin? (E kam provuar vetë më besoni).

Çdo masë ka veçantinë e saj, dhe secilës i shkojnë dizajne të ndryshme.
Dikush ka mundësinë të konsumojë Cheetos kur sheh film në darkë (mos më gjykoni se janë shumë të mira haha), dhe dikush ha selino dhe karrota. Por në fund të fundit, me kombinimin e duhur dhe përzgjedhjen e stilit ideal, mund të fshehësh apo vësh në pah ç’të duash nga trupi jot. Dhe mos harro, ti je e bukur në çdo masë!

Posted on Leave a comment

Për ty që ke qejf lëkurën, ky sezon është i gjithi dedikuar saj.

Lëkura, ose lëkura ECO, sepse industria e modës po heq dorë nga lëkura e kafshëve, është një ndër artikujt më të kërkuar. Por dhe më të vështirë për t’u kombinuar. Duke patur parasysh rregullin e artë të Pierre Balmain, veshjet e lëkurës duhet të balancohen me casual. Ndryshe dukesh si vajzat “me kamxhik”.

Ndërkohë sot unë i kam hedhur një sy veshjeve të reja që kishte nëpër butikët online. Ka aq shumë, sa po të fillosh të kërkosh, duhet një ditë e tërë të gjesh ndonjë që të pëlqen. Kështu që unë përzgjodha disa sugjerime nga Topshop, të cilat i keni këtu. Shopping të mbarë!

Posted on Leave a comment

Kur ke këpucë një ngjyrshe, shtoji një palë vathë! Si ato që kisha unë dje

Nuk e kuptoi njeri, se sferat me ngjyra që kisha mbrëmë tek eventi ku i uruam mirë se ardhjen parfumit francez, Guerlain, ishin vathë. Eventi i Prestige Group, të cilët sollën Aqua Di Parma, The Merchant Of Venice, dhe tani Guerlain, u organizua në Padam. Përpara se të krijoja veshjen, pyeta shoqërinë time të Instagram për ngjyrën e getave që do vishja. Dhe meqë shumica votuan nr. 2 (getat që vesha si përfundim), s’e bëra dysh. Në bazë të tyre zgjodha dhe këpucët.

M’u dukën shumë të thjeshta! Ndaj, po vrisja mendjen si t’i bëja pak më interesante. Këpucët i kam blerë tek Zara, vjet. Vathët kanë mbi 5 vite në kutinë e aksesorëve. Janë “clip on”, ose me kapse. Vihen lehtësisht tek “V-ja” e këpucës, pa e dëmtuar. Ndaj pa u menduar më gjatë, i vendosa. Dukeshin shumë ndryshe, sikur nuk ishin të njëjtat këpucë. Për më tepër, askush se vuri re që ishin vathë. Po j’ua tregoj më poshtë dhe lini komentet tuaja.

Subscribe to our newsletter!

Posted on Leave a comment

Më fal, po çfarë filtri përdor?

Kur e pyeti Bieta Sulo Anjeza Dyrmishin, se nga u frymëzua për projektin e fundit me influncueset, “prano veten”, kjo e fundit i tha se ishte lodhur nga kërkesat e klienteve për të përdorur fotoshopin. Madje, disi në kofidencë, tha se disa i kerkonin të ndërronte dhe lenten e aparatit, sepse ajo i tregoka të shëndetshme.

Deri para disa vitesh, ne njihnim vetem ata aparatët me film, që kishin 26-32 shkrepje. Shumica e fotove digjeshin, tek disa ishe me sy të mbyllur ose të kuq, si vampir, tek të tjerat kishe dalë me fisin.
Ato fotot më të mira, i vinin nëpër korniza, se kishin dalë dajot, tezet, të cilët iknin pas gushtit nëpër shtëpiat e tyre jashtë shteti. Ajo foto mbahej aty, se si dihej kur mblidheshin më. E ti ishe i detyruar të shihje vete çdo ditë, me sy mbyllur, në foto me dajot.
Po sot? Sot shpenzojmë 3 orë duke rrëmuar dollapin për të gjetur kombinimin e duhur, dhe e gjen më në fund, kujton se 456 këpucët që ke, s’të bëjnë punë. Duhet të blesh të reja.

Butiku që ke marrë fustanin, ka gjëra yll. Dhe të ka thënë, si me gjysëm zëri, më bëj tag kur ta veshësh. Tagu, në kohët e sotme, qenka si ato qokat e dikushme. Kur shkonim te komshia për një rast, dhe linim lekë tek filxhani i kafes. Duhej kthyer qoka, se po të mos e kthehje, e merrte vesh lagja, ose Instagram-i sot.
Pasi i ke bërë gati të gjitha, telefonon fotografin, njeriun më me pozitë sot për sot në rrjete sociale, ai që mban sekretet më të mëdha të shoqërisë sot, madje di më shumë edhe se CIA.
Bën fotot, dhe pas 100 pozave, dikur gjen një që dukesh e hollë e gjatë, shkëqen porsi diell, nga highlighter-i, të cilin e ke vënë tek faqet për t’u dukur sa më natyrale. Dhe në fund, pasi e ke postuar të shkretën foto, të vijnë 10 mesazhe, “më fal, por çfarë filtri ke përdorur?”

Subscribe to our newsletter!

Anjezën e gjeni tek:

Posted on Leave a comment

Dua të ndryshoj ngjyrën e flokëve. Po si t`i bëj?

Po të kërkosh me rradhë revistat e modës për ngjyrën trend të flokëve për vjeshtë dimër, do të të dalin me rradhë 110 sugjerime të editorëve të huaj. Duke filluar nga nuancat e verës (e kuqe në qershi), e deri tek platini i Kylie Jenner. Thuajse nuk mungon asnjë tonalitet, thjesht nga e kuqe është shndërruar në karrotë, e zeza në blu në të zezë mat dhe platini në gri. Në fakt këto të fundit sugjerohen të dyja. Uf! U ngatërrova më shumë tani!

Në sfilatat e shkurtit, më tërhoqi vëmendjen natyraliteti i modeleve. Ato bjondet, e kishin amplifikuar edhe më shumë nuancën. Brunet po ashtu, dhe flokëkuqet e përzgjedhura ishin në karrotë. (Linku për artikullin). Duket sikur nuancat e sugjeruara janë të ndryshme për çdo karakter. Gjatë sfilatave në Copenhagen tani vajzat duket se po kombinojnë flokët me veshjen. T`i bëj flokët e gjelbër? Jo faleminderit. Nuk dua t`i dëmtoj dhe t`i dekoloroj. Dua thjesht të ndryshoj tonalitet, pa nuanca agresive që hollojnë rrënjën.

Epo jemi në sezonin e duhur, ku ngjyrat natyrale po amplifikohen githnjë e më shumë. Ndaj mos tento të ndryshosh 180 gradë nga ngjyra që ke tani. Provo t`i japësh një reflex, apo thjesht pak highlight (jo si ai i faqeve, le të kuptohemi). Ndoshta t`i shtosh pak fije në dy tone më të çelura. Por e rëndësishme është t`i besoh një profesionisti, që do t`i trajtojë flokët me kujdes. Pa djegur asnjë fije!

Në fund të fundit, natyralja nuk del asnjëherë nga moda!

Posted on Leave a comment

A është e tepërt të kujdesesh për lëkurën E trupit? Apo mjafton kremi hidratues?

Dua t’ju kërkoj që për një minutë të sillni ndërmend herën e fundit që keni bërë një scrub të thellë trupi. Po flas për ato herët kur jeni rehatuar në krevatin e bardhë, në dhomën gjysmë të errët, duke pritur duart e estetistes. Jeni aq rehat sa për një moment shkëputeni nga realiteti duke u përhumbur në aromat terapeutike dhe masazhin e çlodhës. Nëse nuk ju kujtohet, atëherë ka ardhur koha të vini e të provoni vendin për të cilin do t’ju flas sot.

Unë dhe Evi sot tek Skeyndor

Edhe për trupin do bëj trajtime? Ohu! Sikur të mos mjaftonin paratë që shpenzoj për fytyrën! E këtij mendimi kam qenë dhe unë. Ndaj mos u ndjeni keq. Dy gjëra që i kam mësuar, e para është se trajtimet e trupit nuk janë aq të kushtueshme sa ato të fytyrës, edhe pse bëhet fjalë për sipërfaqe më të madhe. Dhe e dyta, një trup i hidratuar dhe i pastruar nga qelizar e vdekura, është po aq i bukur sa fytyra pa akne apo papastërti.

Maska “Led” e cila ndihmon në përthithjen e kremit.

Këtu jam unë, nuk është fragment i shkëputur nga “Star Wars”. Maska që kam vendosur është e domosdoshme për përthithjen e kremit. Por mos u shqetësoni sepse nuk do shpenzoni rrogën e 13-të për këtë trajtimin. Është brenda paketës së sugjeruar nga estetisja e Skeyndor, sallonit tek i cili më ftoi Evi, mikesha ime. Si person skeptik, m’u deshën disa ditë të mblidhja mendjen dhe të shkoja. Unë jam gjithnjë në kërkim të SPA- ve të reja me teknologji novatore. Përveçse provova trajtimin anticelulit, vajza më bëri dhe një pastrim fytyre dhe trajtim për lëkurën time të yndyrshme.

Pas trajtimit të fytyrës

Duket edhe në foto që muskujt janë të tërhequr dhe të tonifikuar. Ka një shkëlqim për shkak të hidratimit, por pa prishur balancën. Nuk dua të zgjatem me fytyrën sepse doja t’ju tregoja trajtimin e trupit.

Pasi më bëri scrub, u relaksova për 10-15 minuta. Vijoi masazhi i lehtë dhe kremi i cili kishte efekt ftohës (për lëkurat delikate me tendencë skuqjeje). U bëra mumje! (Haha), por më pëlqeu!

Nuk ishte vetëm masazhi që të relaksonte, por ambjenti ishte dizenjuar për të të ofruar shërbimin më cilësor. Unë bëra një trajtim anticelulit ( siç e kam sqaruar tek videot në Instagram), i cili qe intensiv dhe mjaftonin 4-6 seanca.
Nuk kishte ato dhimbjet e bezdisshme, ndaj rekomandohet dhe për lëkura të ndjeshme si e imja.
Ishte një orë e shpenzuar me cilësi kushtuar sipërfaqes më të madhe të lëkurës që kemi. Do t’ju sugjeroja, të mos blinit një palë këpucë këtë muaj, por të provonit një trajtim të specializuar trupi. //Stela Sallaku